Problem z tym filmem jest taki, że w zasadzie poza tempem życia głównej bohaterki i jej zmęczeniem oraz stanami depresyjnymi nie wynosimy z niego nic więcej. W zasadzie trudno powiedzieć coś więcej o samej bohaterce, bo przez cały film dowiadujemy się w zasadzie kilku rzeczy i to jeszcze w strzępach. Uwaga będzie spoiler!
O miłości czy też jej braku i wynikającego z tego smutku i złości, a także o rozczarowaniach i utracie nadziei – kino opowiadało już wielokrotnie. Podobnie jak o rozbitych rodzinach, nałogach i tragediach, w którym pierwsze skrzypce grają dzieci. Dlaczego więc najnowszy film rosyjskiego reżysera Andrieja Zwiagincewa nas przyciąga? Na to pytanie powinien sobie odpowiedzieć każdy widz po obejrzeniu Niemiłości.
Chciałoby się pisać o prozie życia, ale rzecz powinna bardziej tyczyć się poezji, bo to ona jest istotnym elementem najnowszego filmu Jima Jarmuscha Paterson – a wraz z nią codzienna niecodzienność.
