Trudno byłoby zarzucić temu ostatniemu raperowi stylistyczną i gatunkową stałość, wszak to artysta świetnie odnajdujący się zarówno w rapie spod znaku horror rapu, hardcore rapu, psychorapu, trueschoolu, bragga, a także w kooperacji z Jimkiem i orkiestrą NOSPR-ową, nie wspominając już o dodaniu swoich trzech groszy do spektaklu Wujek.81. Czarna ballada w reżyserii Roberta Talarczyka.
Miuosh – Pop.
O miłości czy też jej braku i wynikającego z tego smutku i złości, a także o rozczarowaniach i utracie nadziei – kino opowiadało już wielokrotnie. Podobnie jak o rozbitych rodzinach, nałogach i tragediach, w którym pierwsze skrzypce grają dzieci. Dlaczego więc najnowszy film rosyjskiego reżysera Andrieja Zwiagincewa nas przyciąga? Na to pytanie powinien sobie odpowiedzieć każdy widz po obejrzeniu Niemiłości.
Od przeczytania zbioru opowiadań zatytułowanych Ojciec współautorstwa dziewięciu polskich pisarzy (Michał Cichy, Jacek Dukaj, Wojciech Engelking, Jakub Małecki, Andrzej Muszyński, Łukasz Orbitowski, Ziemowit Szczerek, Wit Szostak, Michał Witkowski) minęło trochę czasu, a mi wciąż nie udało się zebrać myśli, by napisać cokolwiek. Przyczyna może leżeć w tym, że w zasadzie nie dostałam nic nowego, poza próbką warsztatu wspomnianych autorów, którzy stanęli do tego samego zadania pt. „napisz o relacji ojciec-syn”.
Jeśli założyć, że życie wygrywa nam różne melodie – a jak wiemy, najbardziej lubimy te piosenki, które już znamy – to można powiedzieć, że Grzegorz Olszański dopisuje słowa do tych, nieraz chłodnych, dźwięków. Dając nam w efekcie proste, acz niebanalne kompozycje z zaskakującymi puentami składające się na tomik Biały album. Z zapisem Lamentacji i Polonezów poprzedzonych Stroną A i zakończonych Stroną B. Czyżby to kolejny ukłon w stronę popkultury po Kronikach filmowych z 2006 roku?
Grzegorz Olszański – Biały album (recenzja tomiku poetyckiego) Dowiedz się więcej »
Beksińscy. Album wideofoniczny. Już na samym wstępie mam kłopot z tytułem mojego tekstu, uważając go za nieco niefartowny, skupiający się na perspektywie, gdy w gruncie rzeczy chodzi o odczucia. Trudno mówić o spojrzeniu przez dziurkę od klucza w dokumencie Marcina Burchardta jako perspektywie, ponieważ widz staje się częścią narracji, tym, który spogląda przez wizjer kamery, a więc tym, który rejestruje wydarzenia i do którego mówią bohaterowie zdarzeń oraz narrator, w większości w postaci Zdzisława Beksińskiego. A może i staje się cieniem? Niezauważoną postacią stojącą w progu?
Beksińscy. Album wideofoniczny (recenzja filmu) Dowiedz się więcej »
Doprawdy nie wiem, czym się tu zachwycać. Ta książka (Chłopiec z Aleppo, który namalował wojnę) boli – to fakt. Boli niemiłosiernie niewykorzystany potencjał, nie zaś sceny, które się w niej znajdują. Bo tak po prawdzie pod barwnymi (dosłownie, choć tym razem lepiej byłoby, gdyby to była przenośnia) opisami nie kryje się zbyt wiele, poza ciekawym pomysłem. Tymczasem w recenzjach zamieszczonych na różnych blogach i portalach czytam o wybitności – litości…
Sumia Sukkar – Chłopiec z Aleppo, który namalował wojnę (recenzja książki) Dowiedz się więcej »
Gdyby nie spotkanie Mysłowickiego Klubu z Kawą nad Książką, zapewne nigdy nie usłyszałabym o tej pozycji, pomimo że sam autor (Erling Kagge) jest mi znany – głównie z wywiadów. Pal licho jego osiągnięcia (zdobycie obu biegunów itd.), skupmy się na jego przemyśleniach o… Ciszy.
Erling Kagge – Cisza (recenzja książki) Dowiedz się więcej »
Choć stwierdzenie to dość mocne, trzeba przyznać, że w każdym z nas siedzi mała Olga Hepnarová. Różnica być może jest jedna – na szczęście nie każdy, a nawet niewielu postanawia wziąć „sprawiedliwość” w swoje ręce, tym samym dokonując zbrodni na społeczeństwie za to, „jak mnie traktowało”…
Roman Cílek – Ja, Olga Hepnarová (recenzja książki) Dowiedz się więcej »
Wilczy humor to zdecydowanie najbardziej oczekiwana premiera 2016 roku wśród produkcji rapowych. I chyba najbardziej dzieląca fanów muzyki bydgoskiego rapera – Bisza. Co dostajemy po czterech latach od debiutu Wilka chodnikowego oraz po dwóch od kooperacji z B.O.K. przy produkcji Labiryntu Babel? Zupełnie nowy materiał, i to na tyle świeży, że trudno szukać mu podobnych na rodzimej scenie rapowej.
Bisz & Radex – Wilczy humor (recenzja płyty) Dowiedz się więcej »
W naszej kulturze dzieje się coś dziwnego. Rolnik szuka żony. Rolnik śpiewa piosenkę o różowej taczce. Rolnik tańczy. Rolnik (Niklas Kampargard) pisze książki o tym, jak być rolnikiem (Żyj jak rolnik), gdy już został dziennikarzem. Rolniku, czy ci nie żal?
