Cytaty: Zbigniew Kadłubek
Ida bez-toż w daleke strony. Daleke strony to tyż som moje strony. Pisza w dziwacznym jynzyku, kerego som niy znom i kery ni mo żodnych reguł. Kaś żech stracił gramatyka wszystkich jynzykow: mojom gramatykom je droga. I wandrowanie. Moja tynsknota tyż ni mo żodnych reguł.
Niy należa do celu wandrowania, bo moje wandrowanie je interesselos, bezinteresowne […]. Błondza bezinteresownie, jak żech padoł, błondza i błondza, ale wjym, że zbliżom sie do siebje. Te błondzyni wszyske moje sprzeczności i sprzeczności śwjata czyni blank przejrzyste.
Ni ma wjynkszyj przeciwniczki niywinności i łaski od matematyki […]. Bo łaska je niyobliczalno. Bo Bog je niyobliczalny. Katastrofom je tyologja logiczno. Ni ma tukej placu na niywinnoś, ni ma sam mjejsca żodnego na skrucha, kero niy rozumi, ale płacze, bo wjy, że Bog tyż był Człowjekym i zno sie na słabościach lepi niż kożdy z ludzi i tyologow.
Szukom tego landu niywinnego abo chociaż przilondka. I niy wjym, kaj jechać. Stoja na Termini, wszyscy kaś jadom, a jo stoja. Płynie smutno i wesoło rzeka ludzi, a jo sie niy ruszom i marza o niywinności.
Fale podchodzom blisko i cofajom sie. Od fal sie idzie dużo nauczyć! Co by sie stało, jak by fale niy falowały? Wszystko odchodzi. Niy do sie wzionć fali do rynki. Abo pedzieć do morza »Przestoń się ruszać!«. Ni ma żech aż taki gupi. Ale chca pedzieć: »Ślonsku moj, niy troć sie, bo kaj póda?! Byda bezdomny«. (Umrzić sie niy boja, boja sie bezdomności).
Mje sie zdo, że Ślonsk, tyn Ślonsk, kery ni mo nic spólnego z resztom śwjata je takom krainom niyśmierelności. Tymu Ślonskowi ujmowanie dobrze robi, stowo sie bardzij ślonski. Niy je dobrze być Ślonzokym. Ale jak sie już je Ślonzokym, to czy idzie być kim innnym? Bycie Ślonzokym to je stan duszy, a niy żodne obywatelstwo. Bez-toż my Ślonzoki niy bojymy sie upadku państw ani wojny!
Niy wjerza w rownoś. Niy wjera w druge mjejsce na zawodach. Je sie przegranym abo wygranym. Tak myśloł kożdy Grek. Kto niy wjerzi, niych czyto Greków! Abo Ywangelio: »Wasza mowa niych byndzie: ja – ja, niy – niy!«(Mt 5,37).
Pomyśloł-żech tyż w przijymnym cieniu krużganków, że to dobrze, że niy jestech tera w tym bjydnym kraju, że niy jestech na Ślonsku. Że niy musza oglondać maneżu na Ślonsku, wjeliego widowiska. Tyn przijezdny wschodni cyrk, kery już tak dugo i z takim szatańsim zapamjyntaniem wystempuje na Ślonsku, stowo sie po leku nudny. Nudy żech sie zawsze boł bardzij niż śmjerci. To je wyjontkowo dziwny cyrk. Tresery szczylajom batami na widzow. Szczujom psami, ryczom choby gupcy w jakimś niyzrozumjałym do mje jynzyku (a na jynzyk, kożdy jynzyk, jestech wyjontkowow wyczulony jako Ślonzok). Zapomnieli, że som yno cyrkym, że przidzie czas i ich wagony pojadom dalij. A póki co, bjydne ludzie skokajom, jak im grajom. Loto mi przed oczami wszystko jak na karasolu. Niy wjadomo, czego sie chycić. Pooi zaczyni wierzić w gupoty o Ślonsku, kere sami wymyślili. To je zabawa – zabawa niy-zabawno
Człowjek ufo za bardzo rygułom gry, kero som wymyślił. Wyobraźni niy idzie dugo zostawić samyj, jak widzisz, Nerino. Robi gupoty ze wszystkiego i ze wszystkim.
[…] jedyno prowda na tymat ojczyzny wypowiedzioł Elias Canetii (chyba w Auto da fe): »Nojdoskonalszko definicjo ojczyzny to je bibjoteka«. Tam je djalog pokoyń, ludow, narodow, jynzykow; tam je kożdy ważny, u siebje. I kożdy je w bibljotece choby w doma.