Cytaty: Laura Kalpakian
Pisanie wspomnień to nie tylko chęć ocalenia wydarzeń przed zapomnieniem, lecz również okazja do wykazania się sporą dozą inwencji. Wspomnienia są konstrukcją narracyjną: kształtem literackim, który nadajesz przeszłości. Wiele faktów pomijasz, wiele ubarwiasz, stoisz w obliczu wielkiego wyzwania.
Nie można się cofnąć i przerobić wspomnień, tak jak nie można przerobić przeszłości. Wspomnienia to prawda.
Pisząc wspomnienia, automatycznie wprowadzasz porządek, nadajesz swojemu życiu strukturę i zaczynasz lepiej je rozumieć.
Wspomnienia to sztuka wykorzystywania szczegółów, by wywołać odpowiedni obraz w wyobraźni czytelnika.
Kiedy cichną wyrazy współczucia, trafiasz na mieliznę życia. Stajesz się niewidzialna.
Przeszłość nie jest wcale taka, jak nam się wydaje. Zdaniem Penny, przypomina moczary; trzeba więc mieć mocną łódź, wiosło i dużo odwagi, by pływać po tej zdratliwej, pełnej wirów toni.
Przeszłość nigdy nie jest taka sama. Zmienia się wraz z teraźniejszością
Sama chęć napisania wspomnień zakłada pewnego rodzaju zrozumienie, pakt zawarty z przeszłością.
Może nie usłyszałeś odpowiedzi dlatego, że zadajesz niewłaściwe pytania.
Potrzeba napisania wspomnień jest ukryta w samej ich formie.
Wydarzenia opisane we wspomnieniach nie są świeże. Kamyki codziennego życia zostały wygładzone, zmyła je woda. We wspomnieniach zawsze oglądamy minione wydarzenia z perspektywy czasu. Wspomnienia nadają wagę ludziom i wydarzeniom. Nadają przeszłości kształt i znaczenie, których nie miała, gdy była jeszcze teraźniejszością.
Można oglądać prawdę tylko przez pryzmat czasu, a kiedy unosisz go do światła, wszystko się zmienia.
Muszę znaleźć nową tożsamość, skoro nie mogę już być osobą, którą kiedyś byłam. Jeśli nie mogę opisać przeszłości, to muszę napisać przyszłość. Ona przecież też stanie się kiedyś przeszłością.
Różnica pomiędzy marzeniami a ambicją polega na tym, że ambicję się realizuje.
Wspomnień nie wolno nigdy mylić z prawdą. Sam akt pisania tworzy konstrukcję literacką: zmiany są więc nieuniknione. W efekcie prawda staje się własnością opowiadającego. Staje się jego krewną.
We wspomnieniach autora i narratora łączy niełatwy związek. Co czytelnik wie o autorze? Że przeżył, by opowiedzieć swoją historię. Co czytelnik wie o narratorze? Że trzeba było tę historię opowiedzieć.